Eerst over de kar: we hebben het klaargespeeld, met het doorstaan van duizend angsten, de spullen uit Överhogdal naar hier te halen. Een groot model paardentrailer achter onze auto en weg waren we. De enige bestuurder met een daarvoor geschikt rijbewijs was ik... Ik mag het geweten hebben! Leeg naar ginder rijden over berg (Mora) en dal lukte nog wel, al was het tempo niet echt geweldig te noemen. Geen rijervaring met zo'n breed gevaarte zorgde ervoor dat het passeren van scheurende vrachtwagens op toch wel zeer smalle E-wegen een uitzinnig tempo van mijn hartslag teweegbracht. Maar ik dapperde me er doorheen en Ronald klopte me regelmatig bemoedigend op de schoudertjes. Het heenrijden was een eitje vergeleken met wat daarna kwam. Mijn knokkels wit van het knijpen in de stuurboog, de automatische versnellingsbak af en toe in 1 of 2 (daarvoor hadden we Q moeten bellen in Nederland om te vragen hoe dat eigenlijk ging) en het tempo zo rustig dat de weinige mede weggebruikers een ocharme-blik in de ogen kregen toen ze ons passeerden. Bergaf remmen was nagenoeg onmogelijk (te riskant om dubbel te plooien en van de weg af te donderen) en bergop trekken deden ons paardjes wel, maar dan stapvoets. De kar was na het inladen in Överhogdal en het weerom uitladen in Överhogdal (na een niet zo deftige vloektirade) om een betere verdeling van het gewicht te krijgen blijkbaar veel te zwaar. Ja, ook het ieders 100 keer lopen eer zo'n kar vol en weer leeg was heeft bij ons nostalgische gevoelens opgewekt aan de efficiente hulpploegen van weleer.
En voor het rijden had ik toch ook liever Ivan op mijn plaats gehad... Als kers op de taart en tot slot slaagde ik er wonderwel in het reuzengevaarte netjes 'achteruit' te parkeren in één soepele beweging tussen de andere karren. We kregen er de lachstuip van. Heb ik toch weer wat bijgeleerd... Al bij al hebben we het gehaald en de 2x7 uur durende rit heeft me een fleske champagne opgeleverd voor doorstane angsten en de keurig volbrachte opdracht. Ja, ik durf al eens te onderhandelen... Mijn bewaarengelen en ons Bobon in de hemel mogen meedrinken!

B-RON

Ik begin te vermoeden dat de zoveelste verhuis die gaat plaatsvinden tussen nu en eind april echt de laatste moet zijn. Ik heb er de leeftijd niet meer voor denk ik. De stap om te emigreren was eigenlijk een nu of nooit beslissing en verhuisziek ben ik heel lang geweest. Ik wil daar nu wel van genezen. Al bedenk ik soms hoe intensief het leven van de nomadenvolkeren moet zijn. Steeds na een seizoen weer opkrassen en verkassen: alle benodigdheden op twee paarden, ezels, kamelen en of karren laden, sleeën of woonwagens kunnen ook nog. Jee! Mogelijk door alle elementen geteisterd reizen ze doorheen de tijd met elke generatie vertegenwoordigd. Hoe afgestemd zijn ze op deze voortdurende aanpassingen?
Ik word er nu in ieder geval een beetje gek van. Naar Zweden ging via Rotterdam, dan een paar maandjes in het lerarenhuis van het oude lokale schoolgebouw in Överhogdal, dan naar ons eigen nestje in hetzelfde lieflijke dorpje. En nu zitten we als tussenstap voor een paar maanden in Hällefors om uit te zien naar een huis in Lekeberg bij Örebro. Wel, we zijn in mei 2007 hier aangekomen. Niet slecht qua verkassingsspektakel...
Een beetje behoefte heb ik toch aan echt thuis te komen met het gezin, aan alles een vast plekje te geven, en het bedrijf ook een eigen mooie locatie toe te dienen in, aan of bij het huis. Wat zullen we blij zijn als dat rond is!!!
Maar eerst gaan we nog een avontuur ondernemen, voor ons is dat zo: een slepvagen (karreke voor vanachter) huren en een paar broodnodige spullen ophalen in Överhogdal. We doen er 5uur over om daar te komen, dan inladen en overnachten en de volgende dag weer 5u terug. De eerste keer met zo'n ding rijden lijkt me best spannend. Toch maar even advies vragen aan de garagehouder. Gelukkig hebben we nu een auto van een bekend Zweeds merk met genoeg paarden ervoor om dat klusje te klaren. Hopelijk vergeten we niets want de winter staat er voor de deur en met een dik pak sneeuw rond het huis kunnen we er niet meer in voor de dooi. In noodgevallen kunnen we de plaatselijke Leif wel vragen met de tractor voor te rijden om sneeuw te ruimen. En wat wel straf is... enkel ik bezit een rijbewijs dat slepvagen goedgekeurd is! Toch vermoed ik dat R ook een paar kilometerkes zal rijden. De Zweedse equivalenten van ons mariezjozee(Nederland) of de zwaantjes(België) zijn niet zo dik gezaaid hier. Toch maar stillekes hopen dat ze niet die ene keer super actief zijn.

B-RON

Kunt ge het u voorstellen... een gat in het midden van de weg, diameter ongeveer 35 cm en 50 cm diep, waar de ondergrond wegspoelde en er veel kans bestaat dat het betreffende 'kleine' openingske enkel maar groter wordt! We wonen nu aan een verharde weg die 5 km van de eerste geasfalteerde baan ligt en volgens onze normen diep het bos in loopt. Door de bossen crossen over smalle paadjes is een heel normaal gegeven om bij je huis te komen voor heel wat Zweden.
Welnu, wanneer er zich zoiets aandient als een stevig gat, stop er dan gewoon een meterslang stuk dennenboom in en wandel gewoon verder. Dat zagen we deze namiddag een stav-gångend (nordic walkend) bejaard koppel doen. overdag slaagden de bestuurders erin de hindernis net te missen maar wie bij nacht hier passeert zal na de bocht toch stevig op zijn rem mogen gaan staan om dit obstakel te vermijden.
Wij dachten de lokale overheid hierover in te lichten maar dat blijkt niet nodig. De bewoners van dit kronkelwegengebied betalen elk een flinke som per jaar aan een bedrijf dat instaat voor het onderhoud van de weg en het bereikbaar houden van de woningen. Hoe verder je woont van de openbare weg, hoe hoe meer 'lappen' je moet neerleggen.
Weet waar je aan begint wanneer je een idyllisch optrekje in het vizier hebt in the middle of nowhere...
Dus ik vermoed dat de tam-tam reeds zijn werk heeft gedaan en de bewoners hun weg-verantwoordelijke al ter orde hebben geroepen. Nu eens zien of het Zweeds tempo hier ook van toepassing zal zijn...
Een ander onderwerp: de Zweedse taal spreken... Iedere dag ben ik van corvee om de telefoon die soms roodgloeiend staat het hoofd te bieden. Dat is FUN als men aangeeft te snappen wat ik uitkraam. Van Malmö tot Umeå lukt het me zelfs te begrijpen wat ze aan de andere kant van de lijn uit hun Zweedse mondekes frazelen.Klanten en prospects zelf bellen is telkens weer een uitdaging. Maar vandaag heb ik mezelf overtroffen met een boze, of zullen we zeggen bange gesprekspartner die de telefoon ingooide onmiddellijk terug op te bellen en een afspraak te verkrijgen voor een introductie van de producten. De toon was op het einde van het gesprek redelijk open en zelfs geïnteresseerd. Dat geeft me de moed om te blijven geloven in de kracht van doorzetten. Laat je niet kisten en ga door!

B-RON

Bie-Ronnen hebben we de laatste twee jaar flink geoefend. Het bedrijf staat er nu en we hebben eindelijk de zo noodzakelijke steun van de overheid en een lokale professionele bank bekomen. Het toeval liet ons alles toe vallen wat we nodig hadden. Waarvoor dank aan iedereen die in deze stroom van synchroniciteiten zijn/haar energie heeft gericht op onze groei. Zowel op persoonlijk als op professioneel gebied hebben we de weg tot hier niet allen hoeven af te leggen. Gedragen worden wakkert een universeel gevoel van zachte kracht aan en gebied je liefdevol om te gaan met de uitdagingen en hindernissen.
Het waren spannende maanden en het groene licht om hier verder te kunnen gaan met ons leven heeft ons bijzonder diep geraakt.
Er is vreemd genoeg geen uitbundig HOERA gevoel maar eerder het besef dat het aanvaarden van dit geschenk een serieuze verantwoordelijkheid behelst. Zowel naar de betrokken partijen in financieel opzicht als naar het web van alle deelnemers op ieder plekje in het proces willen we de ethische pijlers respecteren. Iedereen moet er beter van worden en de Aarde Moeder ook.
BRON betekent in het Zweeds: BRUG. We denken eraan onze bedrijfsnaam ietsje te verruimen naar GROENE BRUG.
GRÖNA BRON lijkt ons de volgende stap. Zo kunnen we groeien en zorg dragen voor een levende creatie. Heerlijk toch!
Nog een foto die ons zo dierbaar is omdat hij illustreert welke geschenken we dagelijks op ons pad vinden!

B-RON